One Day Gezinsmiddag

fragment uit “Kankervrije zone”

“Mama. Ik heb vandaag een beetje gelogen.” “Oh?” Cas had meteen mijn aandacht weten strikken. Doorgaans is liegen niet iets wat ik aanmoedig. Cas legde uit dat een klasgenootje hem had gevraagd waarom zijn mama hem al zo lang niet meer van school was komen halen. Cas had geantwoord dat ik ziek was, misschien Corona. Over kanker zweeg hij in alle talen. Ik maakte geen punt van het leugentje maar voelde toch wat bezorgdheid en was nieuwsgierig naar de reden achter de leugen. Zit hij in de ontkenningsfase? Had ik wel genoeg aandacht besteed aan zijn verwerkingsproces? “Ik wil gewoon niet dat iedereen weet dat jij borstkanker hebt”, legde hij uit. Schaamt hij zich? (…)  We spraken af dat iedereen mag praten over de situatie met wie hij wil, hoe vaak hij wil en wanneer hij maar wil. Er is geen juist of fout. Een leugentje om bestwil zien we even door de vingers. En eigenlijk… ik begreep Cas wel. De sfeer in ons huis is nog steeds luchtig, warm en liefdevol maar is ook een beetje doordrongen geraakt van bezorgdheid. Soms moet er stilte zijn; soms heerst er ernst. School is een plek waar Cas helemaal Cas kan zijn; waar hij naar hartenlust kan spelen en luid kan zijn; waar zijn vrienden zijn en waar hij het onbezorgde kind kan zijn. Hij heeft het volste recht om kanker daar zo ver mogelijk vandaan te houden.

Meer op : Ontboezemingen (mademoisellelunettes.be)

©2020 Copyright - Alle rechten voorbehouden - PTRCKGPTS - Al mijn werk is auteursrechtelijk beschermd.